Historia butów

Posted by in Zakupy

Bardzo ciekawą rolę pełniło obuwie w średniowieczu. Jego zadaniem nie była bowiem ochrona stóp przez nierównościami powierzchni czy też złymi warunkami atmosferycznymi ale raczej chodziło tu o ich funkcję reprezentacyjną i ukazanie, iż daną osobę na nie po prostu stać…

„Poulaine” były pierwszymi butami w nowoczesnym tego słowa znaczeniu. Znaczna długość ich szpiców bardzo ograniczała możliwość chodzenia, nie mówiąc już o truchcie czy bieganiu. To, jak długie szpice mogła nosić dana osoba regulowało prawo – ludzie z gminu posiadali szpic na długość sześciu cali(14,5cm), panowie na 12cali, zaś szlachta na 24cale(61cm).

W momencie jednak, gdy odkryto jak niewygodne i niebezpieczne jest noszenie tego typu obuwia jego produkcja całkowicie ustała. W tysiąc czterysta piętnastym roku moda spowodowała rozpoczęcie masowej (jak na tamte czasy) ilości obuwia lekko zaostrzonego z podeszwą oddzielnie skrojoną dla lewej i oddzielnie dla prawej stopy. Pojawiły się również chausses semellees oraz buty płytkie, tradycyjne. Buty za kostkę to jednak dużo późniejsze czasy – cholewka bywała zapinana na zewnątrz, a także z boku.

Jazda konna to z kolei buty typu houseax z wysokimi cholewkami nakładane na wełniane spodnie. Skóra krowia, cielęca oraz barania i kozia były wyprawiane jako kurdyban. Piętnasty wiek to skrawanie obuwia z jednej formy z nadmiarem zakładanym do boku na ozdobnych sprzączkach, bądź sznurowano. Pięćdziesiąt lat później cholewkę doszywano już do butów jeździeckich. Miękkie buty opadające luźno wokół łydki również miały powodzenie, podobnie jak patynki czyli sztywne buty zapinane na paski z czarnej skóry, przebijanej czterema gwoździami.

Kobiecie obuwie to zazwyczaj buty dochodzące aż do kolan, komponujące się w sposób idealny z sukienkami. Tuz pod stopą znajdowała się skóra, która je podszywano, co oznaczało, iż służyły jako tradycyjne obuwie domowe zwane calze solate. Kobiety wychodzące na zewnątrz musiały na tego typu obuwie nakładać buty ochronne czyli pianelle plus białe pończochy z płótna.

Niewiele osób zdaje sobie sprawę, iż w historii obuwia znaczną rolę odegrał Gdańsk oraz Opole. W tych to bowiem miastach odnaleziono liczne wykopaliska świadczące o tym, iż za główny surowiec do produkcji obuwia służyły tu skóry zwierząt hodowlanych głównie baranów i jeleni. Takie buty robiono na formie drewnianych kopytek, które zaraz po zakończeniu procesu szycia odwracano szwem do środka, dlatego też nie bez powodów obuwie to nazywane było wywrotkami.

Współcześnie obuwie jest równie popularne co jeans, co nie dziwi jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż jest ono nie tylko bardzo uniwersalne ale także nadaje odpowiedniego sznytu jego właścicielowi. Rynek pełen jest różnych modeli i krojów, które zadowolą najbardziej nawet wybredne gusta.

Buty damskie są oczywiście zupełnie różne od męskich jednak łączy oba te rodzaje jedno – są dziś powszechnie dostępne co czyni je wiernymi towarzyszami wszelkich ludzkich eskapad i przedsięwzięć. Nic tak bowiem nie podnosi komfortu podróżuj jak dobrze skrojone buty, chroniące stopę ich właściciela przed urazami i czynnikami atmosferycznymi. Kupując więc buty pamiętaj o ich wielowiekowej historii i o tym, od jak dawna towarzyszą rodzajowi ludzkiemu.